مهاجرت

از خیابان عبور می کردم ، چشمم به پیرمردی افتاد که آن طرف تر مشغول کفاشی بود. ناخودآگاه به سمتش رفتم . از او پرسیدم اجازه عکاسی دارم؟ با چهره گشاده در حالیکه لبخندی بر لب داشت ، پاسخم را داد. فیلم مذکور داستان زندگی مردی است به نام عبدالقیوم که سی و هشت سال پیش ، زندگی نسبتا مرفه را در افغانستان رها می کند و راهی ایران می شود.دقایقی کنارش نشستم و بابِ صحبت را باز کردم.علت مهاجرت او را جویا شدم و اینگونه شرح حالش را بیان کرد:

او با دستِ خالی و به تنهایی راهیِ ایران شده و مهاجرت می کند.در ایران،به کارگری مشغول می شود و بعد از گذشت سالها که توانِ کار کردن را مثل سابق نداشت به همراه همسر بیمارش که او را پیرزن خطاب می کرد در خانه فرزندش بود. از آنجائیکه دوست نداشت سربارِ کسی باشد جهت تامین مخارج زندگی و درمان همسرش به کفاشی مشغول شد.ساز او تنها مونسش به وقتِ تنهایی و دلتنگی است و صفا و صمیمیتش گرمابخشِ روزهای سرد.